Heb jij ‘m al, de Ahh-Bra?

Goedemorgen lezers!

Gisteren zou Charlotte aan de beurt zijn met een blog posten hier. Ik was heel de dag in Amsterdam en eer ik thuis kwam en mijn bed opzocht, stuurde Charlotte haar blog op. Op zich geen punt want dan plaatsen we ‘m gewoon vandaag! Geniet ervan!

Een beetje duizelig loop ik de trap af; iets te snel opgestaan. Ik sjok de trap af en loop naar de keuken waar ik mijn ontbijt klaar maak. Ik plof met mijn bord op de bank. Het is zaterdagochtend, de warme zonnestralen branden door het raam op mijn gezicht.

‘Goedemorgen’ M’n zusje draait haar hoofd om maar blijft naar de televisie kijken. ‘Hm, morge…’

Ik wrijf in mijn ogen, neem een hap van mijn ontbijt en kijk naar de televisie. Al snel zie ik een enorm opgepompte zwarte Amerikaan met enorm grote sportschoenen schudden met zijn billen op een metaal sportapparaat.

‘Ahnee, niet weer Tell Sell. Kunnen we niet wat anders kijken?’

Ze zucht en gaat naar het zenderoverzicht. Ze grijnst even en zet hem op een andere zender. Opnieuw verschijnt er een opgepompte Amerikaan in beeld, dit maal een vrouw met jawel: the Ahh-Bra. Wat verbouwereerd kijk ik naar een professor die een vaag verhaal met formules vertelt en uitlegt waarom wij dé Ahh-Bra moeten kopen.

Bent u behulpzaam?

Mijn vriend meende gisterochtend dat Canadezen, Amerikanen en Engelsen ons Nederlanders het meest gastvrij en aardig vonden. Hij had dat gelezen op de site van een Amerikaanse band. Dat is een mooi compliment om te krijgen. Ik was het met hem eens. Wij zijn ook best aardig! We zijn echt niet zo egocentrisch als we denken. Kom op, dat geblaat over ons individualistische gedoe valt best mee. Wij kunnen ook later dan 17u binnenkomen met eten en een zwerver van de  straat mee plukken.

Nou ja, misschien geldt dat alleen als je op een uitgestorven dijk woont in Friesland. Waar je vrouw Helga heet en zo, en Achmed’s en Mohammed’s liefdevol worden opgevangen op de plaatselijke jeu de boules vereniging.

Na een lange fietstocht gisteren kozen mijn vriend en ik op de terug reis voor het gemakkelijke vervoer van een trein. We waren net gaan zitten toen we buiten een schreeuwend vrouwmens hoorden. ‘Voor de paal, voor de paal! Nee, erop, erop! EROPPPPP!”

Spring maar achterop bij Mij

Zucht.

Ze probeert Facebook te ontwijken. Ze voedt een nieuwe verslaving: foto’s en inspiratie op tumblr. Twee zinnen typt ze en dan is ze weer afgeleid. Naar beneden dan maar, voor een glas fris en een schaaltje fruit. Naar boven dan maar, ze bedenkt wat ze nog moet opzoeken bij de H&M. Weer twee, drie zinnen.

Kinderen buiten. Gillend en jankend.

Die *** kinderen ook altijd, mompelt ze in zichzelf.

Gelukkig, 1 verslag af. En dat met al die laptop veroudering, dat slome, irritante ding wat heel de dag al aanstaat. Omdat ze een missie heeft, wat heet ‘huiswerk wat af moet’. Vandaag gaat gebeuren, hield ze zich vanochtend nog voor.

Aanbidding op zondag: Andrew Belle

Vandaag heb ik ‘My oldest Friend’  uitgekozen van Andrew Belle. Om de simpele reden en harde waarheid dat we God helaas meer dan een paar keer per week vergeten. Ik hou het kort vandaag. Soms hoef je geen lange blog te typen om duidelijk te maken wat je bedoelt.
‘We moeten onze luiheid haten en de hulp van de Heilige Geest inroepen, elke keer als we God WILLEN loven. Onze harten zijn zo koud en we hebben zo hard een vurig verlangen nodig om Hem te eren’ – Johannes Calvijn

 

In de schaduw van de zon

Finally, living for the first time!

Daarnet onweerde het zo even. Ik stak mijn hoofd buiten het raam en liet me enkele minuten nat worden. Even snel stak ik mijn hoofd weer terug. De dikke druppels kriebelden maar ik stoorde me er niet aan. Vanochtend sprak ik in Lekkerkerk over het thema ‘ Bid, en Hij zal geven!’. Onderweg naar huis bedacht ik me hoe vaak God mijn gebeden verhoord had, en op grond van Zijn belofte al mijn gebeden zal verhoren! (Wie bidt ontvangt – Jezus)

Dat bracht mij bij de titel. ‘In de schaduw van het licht’  klinkt logisch. Hier had je misschien even over moeten nadenken. Ik weet ook niet direct goed wat ik er mee wil zeggen. Vanochtend zei mijn moeder in de heenweg dat we in een ongelooflijke graaicultuur leven. Liever zag ze die cultuur veranderen in een genietcultuur. Ik geef haar gelijk maar het zou schijnheilig van me zijn als ik hier zou schrijven dat ik er niet aan meedeed.

Ik bad God of Hij me wilde leren genieten.

Ik genoot, zo even in de regen.

Ik genoot toen ik vanmiddag met brie en stokbrood en een glas wijn op het balkon zat. In de zon. Nee, in de schaduw van God.

Bijzondere dingen

Soms zeggen we als christenen wel eens tegen elkaar dat we niet hadden verwacht… of dat ons leven zo bijzonder loopt. Bijzonder en buitengewoon denk ik, met de nadruk op ‘ gewoon ‘ . Vat het niet verkeerd op, ik wil het ook niet negatief belichten maar soms is gewoon heel bijzonder. Omdat je heerlijk geloofd en kiest voor Jezus. Geloof me, kijk dan nergens meer van op… Ik bedoel, je hebt het tenslotte over Jezus ;-)

 

Goedemorgen meneer Satan!

door Paul Buren

Acht jaar oud is ze. Haar lange, blonde haren dansen op haar schouders terwijl ze onbevangen door de tuin huppelt. Je kunt nu al zien dat dit een knappe vrouw gaat worden. Hoewel de tuin dor en dood is, schijnt er in de verte een licht. Het meisje huppelt vrolijk verder, de lelijke tuin en doodse stilte doen haar niets. Achter het hek staan meer jonge kinderen, Af en toe hoort ze ze fluisteren: ‘wauw’ ‘pas op’ of ‘kom terug!’. Maar ze blijven achter het hek staan.

Het jonge meisje is bijna bij het licht. Langzaam wordt de schim zichtbaar van een huis, nou ja huis… Meer een verzameling zooi in de vorm van een huis. De bel is groot en zit net iets te hoog. Op haar teentjes kan de jonge vrouw er net bij. Na enkele seconden gaan de deuren open. De butler die open doet is een oude man, hij loopt krom. Ondanks de vervallen buitenkant is het huis van binnen modern ingericht, toch voelt het kil aan. Op een stoel zit een man, zijn rug naar haar toe gedraaid. ‘Kom maar eens hier meisje’. De warme stem klinkt uitnodigend en vriendelijk. Wanneer ze verder naar binnen loopt ziet ze verschillende flatscreens waarop het nieuws en de aandelenkoersen te zien zijn.

Ik ben in de wolken… en jij?

Vandaag sta ik op de site van het Xnoizz Flevo Festival waar ik aanstaand festival op de zaterdag (18-08) een seminar ga geven over de Zielige Mensen club. Verder verklap ik nog even niets! Het is alweer bijna Hemelvaart, morgen om precies te zijn, en daar vertel ik vandaag op de site iets over… Nu de ham-vraag: ga jij OOK naar Flevo dit jaar?

 

Het leven van een pauper student is niet altijd koek en ei

Hurray, het is weer maandag! Vanochtend was ik te gast bij Cafe Tinto van Family 7, om te vertellen over Geloof je ‘t zelf? Misschien heb je het wel gezien?! Vandaag blogt Charlotte! 

‘Lieve Vader,

Dank u voor deze dag, voor alle mooie dingen van vandaag. En ehm… dat U van mij houdt.

(stilte)

Eigenlijk Vader, vind ik het soms allemaal bar moeilijk. Jong zijn is soms best zuur. En dan heb je van die volwassenen die zeggen dat het de mooiste tijd van je leven is, ik zou ze af en toe hun nek wel om willen draaien. En die adolescentiefase komt zo nu en dan echt mijn neus uit. En oja, dan heb ik ook van die dagen Vader, dat ik bij voorbaat al met het verkeerde been uit bed ben gestapt voordat ik überhaupt mijn bed uit ben gekomen. Ik snap er niets van.

Vader, U weet wat ik op dit moment allemaal meemaak. Ik vind het lastig.
Waarom moet dit allemaal, waar heb ik dit aan verdiend? Anderen hebben dit probleem niet. Waarom ik wel? Wat doe ik verkeerd, Pap? Ik lees de bijbel, ik bid en ik mik zelfs mijn tienden in de collectezak nadat ik Paul’s blog vorige week heb gelezen op Woordwapen. Geef ik nóg te weinig, is mijn geloof te zwak, is het zo bedoeld? Mensen spreken vaak over de vreugde van het geloof. Maar ik ervaar die vreugde niet altijd zo, zeker niet nu. Waarom dit allemaal Vader, waarom?’

Ode aan mijn moeder (Sanne Bakker)

Half 7. De wekker gaat, vandaag stap ik een keer vol opwinding uit bed. Ik schiet een broek en een shirt aan.. Yes! Even snel brood smeren, mijn beide broers zijn ook al in touw. Twee boterhammen met kaas, dat vind ze lekker. Mijn haar bij elkaar gebonden en met slapers in mijn ogen stap ik in de auto. Het is druk op de weg, maar dat kan mij dit keer niets schelen. Afslag Schiphol, mijn opwinding stijgt. Na de auto in een parkeervak gegooid te hebben ren ik naar de vertrek- en aankomst hal. Check het bord, aankomsthal 2. Even langs de Starbucks, want ik ben te vroeg. Terwijl ik ongedurig in de rij sta krijg ik een sms:”Ik loop nu naar de bagageband, sta bij nummer 11”. Ik krijg mijn bestelling en ren praktisch naar de glazen wand toe, ik zie haar! Grote glimlach, enthousiast zwaaien. Een volgend moment kan ik haar weer in mijn armen sluiten. Oh! Ik heb haar gemist!

Je dacht misschien toen je begon met lezen dat ik een grootste moederdagactie had gepland, samen met mijn broers. Het tegendeel is waar, ik ben niet eens thuis met moederdag. Toch beleef ik voor mijn idee de meest dankbare moederdag ooit. Dat komt doordat mijn moeder twee weken met vakantie was, tot vrijdag. Ik was van de tijd dat ze weg was ongeveer anderhalve week thuis. Ik verving mijn moeder. Wassen, strijken, koken, schoonmaken, boodschappen doen, op tijd op staan, de restjes weggooien. Je kent dat wel. Je ziet je moeder het altijd doen. En dan denk ik daar vaak achteraan, dat zijn kleine dingen. Doordeweeks woon ik op kamers, dus krijg ik weinig mee van het huishouden, maar een ding weet ik wel: Het viel me zwaar tegen. Ik zie dat ik een ding vergeten te melden ben, mijn moeder is alleenstaande ouder. Alle verantwoordelijkheid voor ons komt dus op haar schouders, de afgelopen weken dus op de mijne.

Aanbidding op zondag: Jason Mraz

Genieten is een hele kunst. Mijn verstand zit me vaak in de weg waardoor ik meestal van het negatieve uitga. Zo’n goede zelfreflectie mag een ander dan weer jaloers op zijn wat mij betreft ;-)

Hoe dan ook lieve mensen, deze song zette me aan het denken (!). Als er een 11e gebod zou mogen worden gemaakt, laat het dan deze worden: ‘Geniet!’ Genieten en christen-zijn lijkt soms lang niet altijd samen te gaan. Algauw voelen we ons schuldig (en schuld = altijd een verkeerd denkpatroon) als we zondag op het terras zitten met een glas wijn. Even  buiten alle argumenten die je kunt hebben: waarom? Waarom voelen we ons schuldig of lijkt het niet goed?

Misschien wel omdat we denken dat genieten niet van God is. En dat, terwijl Hij ons overvloedig wil zegenen. Begrijp me niet verkeerd, ik zou wel de laatste zijn die zou beweren dat het allemaal maar kan en man en in onze blote kont mogen dansen, bij wijze van. Dat is niet aan mij, maar ik denk dat plezier een goed plezier kan zijn zolang we onszelf niet verliezen en niet na 10 wijntjes nog steeds op het terras zitten. Vrijheid betekent niet dat we onze verantwoordelijkheid moeten verliezen.

Jason heeft die gang van zaken iets beter begrepen dan ik. Vrijheid en genieten gaat prima samen, en ik zeg daarop ‘amen’. Vrijheid, genieten EN christen-zijn gaat nog beter samen! Vandaag Jason: